(Wikipedia) Powierzchnia Enceladusa jest stosunkowo młoda, bogata w twory takie jak kratery, gładkie równiny oraz rozległe szczeliny i grzbiety. Przypuszcza się, że ukształtowała się ok. 100 milionów lat temu wskutek wydobywania się wody z wnętrza księżyca. Pokrywający ją świeży, czysty lód sprawia, że Enceladus ma największe albedo ze wszystkich obiektów w Układzie Słonecznym - odbija on ponad 99% padającego nań światła. Przypuszcza się, że na tym księżycu mogą być aktywne, lodowe wulkany. Wielkość Enceladusa nie jest na tyle duża, by zachodzące w jego wnętrzu reakcje rozpadu pierwiastków promieniotwórczych mogły obecnie dostarczać znaczące ilości energii. Jednak występujące na powierzchni księżyca pęknięcia, szczeliny i inne deformacje terenu świadczą, że jego wnętrze wciąż pozostaje ciekłe, pomimo że powinno ostygną już dawno temu. Źródłem ciepła może być tutaj grzanie pływowe, wynikające ze złożenia (rezonansu) okresu orbitalnego Enceladusa z innym księżycem, Dione, w stosunku 1:2. Enceladus jest prawdopodobnie źródłem przynajmniej części materii pierścienia E Saturna. Materia taka opada na planetę w ciągu najwyżej kilku tysięcy lat, co dowodzi bardzo niedawnej aktywności księżyca, choć możliwe też, że pierścienie są zasilane odłamkami powstałymi podczas zderzeń księżyców z niewielkimi meteoroidami. Podczas przelotu w lipcu 2005 sonda Cassini wykryła na południowym biegunie księżyca miejsce cieplejsze aż o kilkadziesiąt stopni od obszarów okołorównikowych. Podejrzewa się istnienie w tym miejscu lodowego wulkanu.